با فرزندتان « هم نوائی »

با فرزند يعنی اينکه پدر و مادر توجه کنند که فرزندشان چه احساسی دارد و « هم نوائی » شالوده ای برای ايجاد روابطی امن، مثبت « هم نوائی » . چه می انديشد و چه نيازی دارند و پشتيبان بين شما و فرزندتان می باشد.

هستند به آنان می فهمانند که تجارب و احساسات آنها قدر دانی و درک شده و نسبت به آن « هم نوا » والدينی که با فرزند خود واکنش به عمل می آيد.

هستند يا نه. از اين راه است که فرزندان علاقه و تأييد شما را نسبت به خود « هم نوا » فرزندان می دانند که آيا والدين با آنان احساس می کنند. اين هم نوائی شالوده ای را برای پيوند در سطحی عميق تر با فرزندتان ايجاد می کند و برای ساختن روابط مثبت با بزرگ شدن فرزندتان سکوئی خواهد بود.

هستيد شما می توانيد به علائم احساسی و رفتاری فرزندتان پی ببريد و نسبت به آن واکنش مناسب نشان « هم نوا » وقتی که شما دهيد. وقتی کودکان حس کنند که به آن ها پاسخ داده می شود و آنها را درک می کنند، باعث می شود به خود اعتماد کنند و عزت نفس مثبتی داشته باشند.

کودکان شيرخوار از بدو تولد با صدا (گريه، و انواع صداهای اوليۀ کودک – قرنقون و جيغ)، و اشارات چهره (تماس چشمی،

لبخند، اخم) و ژست هائی (حرکت پاها وقتی که هيجان زده می شوند يا هنگام ناراحتی و همچنين اشاره) ارتباط برقرار می کنند.

هم نوائی با فرزند از راه ارتباطات غير لفظی مانند تماس از روی نگاه، اشارات صورت، و لحن صدا، ژست ها و نسبت به زمان و شدت واکنش شما آغاز می شود.

با پا به سن گذاشتن فرزند، هم نوائی شامل ارتباطات لفظی و غير لفظی هردو خواهد بود.

شنا ختن فرزندتان

هم نوائی با نوزادتان بر احساس امنيت، ايمنی و مورد علاقه بودن کودک اثر قاطعی دارد. هم نوائی با گريۀ کودک به شما کمک می کند بفهميد که آيا گرسنه و خسته است، يا نياز به تعويض پوشک دارد يا می خواهد او را بغل کنيد.

وقتی کودک نو پا باشد هم نوائی با کودک ممکن است شامل دانستن هنگام نياز او به اوقات سکوت و آرامش، خوراکی يا تغيير فعاليت است. هم نوائی با يک کودک دوساله در ميانۀ اوقات تلخی او نه تنها شامل واکنش با محدوديت های مناسب ، بلکه از راه درک معنی احساس او می باشد و اينکه عامل جيغ و فرياد او چيست. و اينکه آيا فرزند شما خسته است، عصبانی است يا درد دارد.

توانائی در هم نوائی با فرزند نتيجه حوصله ، تمرين و شناخت فرزند شما می باشد.

ن « هم نوا »

يادتان باشد هر فرزند منحصر به فرد است، و شيوه ايجاد ارتباط خاص برای خواستن نيازهای خود و ايجاد ارتباط با جهان دارد.

فرزند خود را زير نظر داشته باشيد. ياد بگيريد و بفهميد که چه چيزی باعث "رفتار" او می شود.

سعی کنيد الگوی بدنی، خلق و خو و شخصيت او را درک کنيد و آن را بپذيريد. از کجا می دانيد که فرزند شما گرسنه است؟ خسته است؟ توجه شما را می خواهد؟ نوازش و اطمينان بخشی شما را می خواهد؟

نسبت به تغيير اين الگوهای حرکتی، لحن صدا و شدت فعاليت فرزند خود حساس باشيد.

قدرت و آسيب پذيری فرزند خود را بشناسيد. وقتی خوشحال است چگونه آن را نشان می دهد؟ آيا به راحتی دلشکسته می شود؟

آيا هنگام ناراحتی خموش می شود؟

به ژست ها، نگاه ها و آوا های او حساس باشيد. وقتی دستان خود را به سوی شما دراز می کند ، او را بلند کنيد ، ببوسيد و از کلمات ساده ای استفاده کنيد نظير: " می خواهی بلندت کنم."

با فرزند خود گفتگو و سخن های او را بشنويد.

احساسات فرزند خود را درک و آن بپذيريد.

نسبت به اشارات بدنی خودتان هم آگاهی داشته باشيد. آيا ارتباطات لفظی و غير لفظی شما يک پيام را به فرزندتان منتقل می کند؟